การเลือกซื้อ สายกระโดดเชือก แบบน้ำน้ำหนักเบา  ตอนจบ

หล่อนใช้ไหวพริบดึงแขนทั้งวันเพ็ญกับอนันขึ้นรถประจำทางซึ่งกำลังเคลื่อนออกช้าๆ ประกิตจะกระโดดตาม แต่ประตูอัตโนมติที่คนขับกดสวิตซ์ปิดพอดี ทำให้ไอ้คนเห็นแก่ตัวผงะถอยหลังจึงได้เพียงตะโกนด่าไล่หลัง“เดี๋ยวกูจะตามไปที่บ้านเห็นดีแน่’, เชือกระโดดไร้สาย ทั้งสามปรึกษากันต้องไปเที่ยวก่อนกะเวลาให้เนิ่นนาน จนเกือบสี่ทุ่มวันเพ็ญจึงแยกตัวกลับเช้าวันรุ่งขึน เพื่อนบ้านใกล้เคียงได้บอก เมือคืนแฟน

 

เก่าเมามาอาละวาดด่าทอลั่นซอย ยังกล่าวอาฆาตเอาไว้ขอให้วันเพ็ญระวังตัวด้วย หล่อนกล่าวขอบใจเพื่อนบ้านผู้นั้น ที่ยังมีแก"ใจเป็นห่วง และระวังตัวเรื่อยมากับเลิกติดต่อกับประกิตโดยเด็ดขาดแน่วแน่ แม้จะโทรมาหลายครั้งหลายหน หล่อนไม่ยอมพูดด้วยโดยกดสายทิ้งทุกครั้ง ยังไปแจ้งตำรวจไว้ด้วยเกิดอะไรขึ้นในทางร้ายกับตนต้องเป็นประทิต “แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันโต้เกิดกับอ้น” กระโดดเชือกออกกำลังกาย วันเพ็ญเอ่ยเสียงเนิบกับผมแล้วนิ่ง จึงซัก “อะไรหรอ”

 

คืนหนึ่งกำลังหลับสนิทในห้องคนเดียว ได้ยินเสียงคนร้องเสียงดังแว่วเข้ามา “เอ้ยไฟไหม้:บ้านใคร'วะควันคลุ้งเขียว”คืน'นั้น,ฉันมันเพลียและเหนื่อยจากยืนขายของทั้งวัน จึงไม่ยอมลุกขึ้นไปดู อีกอย่างคิดว่าเป็นของผู้อื่น จนหลายคนพากันมายืนตะโกน“อีเพ็ญบ้านเอ็งไฟไหม้ อยู่หรือเปล่าวะ เชือกกระโดดแบบไหนดี  อีเพ็ญ” เสียงเจื้ยวจ๊าวหน้าประตู ซึ่งต่างมามุงมากแล้ว บางคนกำลังนำนั้าเข้าสาดรด ฉันลุกอย่างเชื่องช้าไปเปิดประตู ควันพุ่งพรวดเข้าจมูกจนต้องเซแซดถอยกรูดสะดุดขาตัวเองล้มลงรู้สึกหายใจไม่ออก ควันทะลักเข้ามาได้แปิบเดียว ไฟแดงฉานลามเสียจากหน้าประตู พุ่งเข้าห้องอย่างรวดเร็วตอนนั้นฉันหมดสติไปแล้วเพราะสำลักควันไฟ แต่ยังได้ยินเสียงแว่วเบาๆ “เอ้ยอีเพ็ญอยู่ข้างบนหรือเปล่า” อีกคนตอบ “ไม่รู้ ควันเต็มเลยมองไม่เห็น” แค่นั้นแหละ ไม่ได้ยินอะไรอีกเลย เสียงเข้า,หูอีกครั้ง “ฟันแล้วหรือ”

 

คงเห็นฉันขยับมือหรือขาไม่ทราบ เชือกกระโดดnike เมือลืมตาขึ้นจึงเห็นหญิงลาวในชุดเครื่องแบบสีขาว จะเผยอปากถาม ให้รู้สึกอ้าไม่ได้ จึงเพียงแต่มองนางพยาบาล เธอคงสังเกตว่าอยากถามอะไร จึงเข้ามาพูดด้วยข้างหู “คุณถูกไฟคลอกทั้งตัวต้องนอนรักษา?างกายเกือบสามเดือน”ออกจากโรงพยาบาลได้กลับไปบ้าน ปรากฏเหลือแต่ที่ว่างเปล่าเจ้าของบอกหมดทั้งหลังไม่เหลืออะไรเลย จึงต้องช่วยตัวเอง ด้วยการอาศัยวัดใกล้แถวนั้นทั้งกินกับนอน เพราะยังต้องไปหาหมออีกหลายครั้งหลวงพ่อเจ้าอาวาสท่านแสนดียังช่วยค่ารถกับบางอย่างต้องใช้ มันเป็นกรรมเหลือเกินและที่สุดตัดสินใจอยากลืมทุกอย่าง ตั้งแต่ทำกับแม่และคนอื่น จึงคิดไม่อยู่ดีกว่ากรุงเทพฯ ขอสตางค์จากหลวงพ่อเป็นครั้งสุดท้ายบอกกับท่าน “ฉันจะไปต่างตังหวัด”พระคุณเจ้าก็อนุเคราะห็ให้มาสองร้อย เดินเตร่แถวท่ารถจะไปจังหวัดไหนดี ที่คนน้อยไม,พลุกพล่าน

 

เชือกกระโดดดิจิตอล

Write a comment

Comments: 0