วิธีทำบาร์โหนเหล็กง่ายๆ เพียงแค่มี แท่งเหล็กกับเสาไม้ 1

แม้ว่าผู้เขียนจะเห็นว่าพุทธศาสนามืความใจกว้าง ซึ่งแปลว่าสังคมเราน่าจะยอมให้มืความเห็นที่หลากหลายในการเข้าใจหรือตีความพุทธธรรมได้ (ดังกรณีการตีความนิพพานว่าเป็นอัตตาเป็นต้น) แต่สิงหนึ่งที่ผู้เขียนคิดว่าความใจกว้างนั้นไม่น่าจะครอบคลุมมาถึงก็คือ การตีความคำสอนอันจะก่อให้เกิดความหลงผิดและใช้ความลุ่มหลงของประชาชนนั้นแสวงหาประโยชน์แก่ตน การตีความว่านิพพานเป็นอัตตาโดยพระสงฆ์ไทยอื่นที่ไม่ใช่หลวงพ่อสดหรือสำนักธรรมกายเคยมีมาแล้ว เช่น ท่านเจ้าคณะจังหวัดเลย หลวงพ่อฤๅษีลิงดำ เป็นต้น และความเข้าใจว่านิพพานเป็นคืนแดนที่พระพุทธเจ้าและพระอรหันต์สถิตอยู่หลังจากที่ท่านเหล่านี้เสิยชีวิตแล้วก็เคยมีพระสงฆ์ที่คนไทยนับถือท่านหนึ่ง คือหลวงตามหาบัวนำเสนอมาแล้ว ในงานเขียนของท่านที่ว่าด้วยประวัติของท่านอาจารย๎มั่น ความเข้าใจเหล่านี้แม้ไม่มีปรากฏหลักฐานในพระไตรปิฎกรองรับ แต่สังคมไทยก็ยอมให้มีได้ มหาเถรสมาคมไม่เคยคิดที่จะขจัดแนวคิดเหล่านี้ออกไป แต่ก็ไม่ยอมรับว่าเป็นพุทธแท้เช่นกัน การยอมให้มีความคิดที่ไม่ตรงกันได้นี้ผู้เขียนเห็นด้วย แต่มีเงื่อนไขว่าตราบเท่าที่ไม่มีการนำเอาความเชื่อนั้นมามอมเมาประชาชนให้ลุ่มหลงเพื่อผลประโยชน์ของตนไม่ว่าจะในนามวัด มูลนิธิ หรืออะไรก็ตามแต่ในสังคมอารยะ การเอาเปรียบผู้อื่นเป็นสิงที่ไม่สามารถยอมรับได้รัฐต้องเข้าควบคุมดูแล การเอาเปรียบกันในโลกสมัยใหม่ซับซ้อนมากขึ้นแต่ก็ซับซ้อนไม่เท่าการเอาเปรียบกันในนามของศรัทธา บาร์โหนเพิ่มกล้าม  เมื่อคนคนหนึ่งเข้าวัดแล้วเทเงินแทบทุกบาททุกสตางค์บริจาคให้วัด เราจะพูดได้โหมว่าเขากำลังถูกเอาเปรียบ เรื่องนี้พูดยาก เพราะเจ้าตัวอาจบอกว่าเขามีศรัทธาและเงินนั้นก็เป็นของเขา จะอย่างไรก็ตาม ผู้เขียนคิดว่ามีหลักในการมองเรื่องนี้อยู่หลักที่ว่านี้คือหลักแห่งสามัญสำนึก มนุษย์เราทุกคนมีสามัญสำนึกที่จะรู้ว่าอะไรปกติ อะไรผิดปกติ การทำบุญทำทานตามอัตภาพคือความปกติ แต่ ศาสนากับธรดร. สมภาร พรมทาการทุ่มอย่างสุดชีวิตจิตใจคือสิงผิดปกติ เมื่อมีเรื่องผิดปกติ รัฐซึ่งในที่นี้คือมหาเถรสมาคมต้องตระหนัก การเอาเปรียบสามารถเกิดได้แม้ว่าคนที่ถูกเอาเปรียบจะยิ้มร่าเบิกบานหรือนํ้าตาซึมด้วยความปีติที่ได้ถูกเอาเปรียบ นี่คือหลักการที่รัฐจะต้องยึดเอาไวิให้มั่นแม้ว่ามหาเถรสมาคมจะเป็นองค์กรสำคัญในการดูแลพุทธศาสนาแบบของรัฐให้มั่นคงถาวรตลอดไปในเชิงหน้าที่ แต่สิงหนึ่งที่เราไม่อาจปฏิเสธได้ก็คือ หน้าที่ดังกล่าวนี้จะต้องมาพร้อมกับศรัทธาของประชาชนด้วย ที่ผ่านมานั้นมหาเถรสมาคมได้รับการวิพากษ์วิจารณ์จากคนในวงการว่าเป็นองค์กรที่แม้จะมีข้อดีตรงที่ใจกว้าง ยอมรับความแตกต่างทางความเชื่อดังที่กล่าวมาตอนต้น แต่ก็เป็นองค์กรที่มีปัญหาในตัวเองมากมาย กรณีวัดพระธรรมกายได้ให้ผลด้านดีประการหนึ่งแก่สังคมไทยคือทำให้ประชาชนได้เห็นปัญหาที่หมักหมมมายาวนานของมหาเถรสมาคมนั้น การจัดการกับปัญหาวัดพระ-ธรรมกายนั้นคงไม่ยากเย็นอย่างนี้ หากว่ากรรมการมหาเถรสมาคมคือท่านพุทธทาส ท่านปัญญานันทะ  บาร์โหนสแตนเลส ท่านพระธรรมปิฎก หรือท่านเจ้าคุณพยอมเรื่องวัดพระธรรมกายเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับความรํ่ารวยและอำนาจเงิน (ซึ่งจะจริงหรือไม่ก็ยกไว้เป็นเรื่องหนึ่ง) ปัญหาประเภทนี้ผู้ที่จะเรียกศรัทธาในการแกัไขจากประชาชนได้ ต้องเป็นผู้ที่ตลอดชีวิตได้แสดงให้เห็นแล้วว่าไม่ยึดติดในเรื่องเงินทอง ไม่ใช่พระเถระที่มียานพาหนะส่วนตัวคือรถยุโรปราคาแพงลิบลิ่วอย่างกรรมการมหาเถรสมาคมจำนวนหนึ่ง!เรื่องสุดท้ายที่ผู้เชียนอยากฝากให้สังคมไทยคิดก็คือ พุทธศาสนานั้นพระพุทธเจ้าทรงยกให้เป็นสมบัติร่วมของพุทธบริษัท    ซึ่งแปลว่าพระกับฆราวาสมีสิทธิมีส่วนในการดูแลพระพุทธศาสนาเท่าเทียมกัน กฎหมายคณะสงฆ์ปัจจุบันทำประหนึ่งว่าสิทธิดังกล่าวนี้เป็นของพระสงฆ์เท่านั้น ที่มหาเถรสมาคมอ่อนแอดังที่มีผู้วิจารณ์นั้นก็เพราะองค์กรที่ว่านี้เป็นองค์กรปิด ไม่มีใครตรวจสอบได้ กรรมการมหาเถรสมาคมนั้นส่วนหนึ่งเป็นผู้ที่รู้กันในวงการว่าไม่เหมาะแก่การอยู่ในตำแหน่งที่ต้องการความรับผิดชอบและเสืยสละเช่นนี้วิธีแกไขปัญหานี้ผู้เขียนขอเสนอว่า กฎหมายคณะสงฆ์จะต้องปรับใหม่ โดย   ให้มีฆราวาสเข้าไปนั่งเป็นกรรมการสมทบหรืออะไรก็ตามแต่ในองค์กรสูงสุดและองค์กรที่สำคัญๆ ของคณะสงฆ์ การมีฆราวาสที่มีค'วามรู้ สุขุม เสียสละและเป็นผู้ที่สาธารณชนเคารพนับถือเข้าไปนั่งดูแลพระศาสนาร่วมกับพระเถระระดับสูงน่าจะเป็นสิงประกันอนาคตของพระศาสนาได้ดีกว่าการปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสงฆ์แต่เพียงฝ่ายเดียวกระมังวันหนึ่งผู้เขียนไปทำงานที่จุฬาฯ เห็นท่านอาจารย์ระวีนั่งช้อนท้ายรถมอเตอร์ไชค์รับจ้างมาทำงานที่ธรรมสถาน อาจารย์นั่งรถตากแดดตากลมมาผมเผ้าเป็นกระเซิงเพื่อมาสอนอภิธรรมฟรีๆ แก่ประชาชนโดยไม่มีค่าตอบแทนภาพฆราวาสวัยเจ็ดสิบกว่าที่ถ่อมตัวและไม่สะสมเงินทองนี้ทำให้ผู้เขียนนึกไปถึงพระเถระระดับกรรมการมหาเถรสมาคมบางรูปที่นั่งเอกเขนกอยู่ในรถเบนซ์เย็นฉํ่า (ส่วนตัว!) ที่ติดเครื่องรอรับท่านไปสวดมนต์ฉันเพลแล้วกลับวัดพร้อมกับเงิน บาร์โหนราคา  (ซึ่งมากกว่าค่าจ้างขั้นตํ่าฃองกรรมกรในประเทศนี้สิบคนรวมกันในหนึ่งวัน) ที่ญาติโยมถวาย พระพุทธศาสนาเป็นสมบัติของชาวพุทธทุกคนใช่ไหม ถ้าใช่ ทำไมเราจึงไม่มีคนอย่างอาจารย์ระวี ภาวิไล อาจารย์หมอประเวศ วะสี อาจารย์พัทยา สายหู หรือแม้แต่อาจารย์สุลักษณ์ คัวรักษ์เข้าไปนั่งช่วยดูแลพุทธศาสนาในมหาเถรสมาคม ในทางกลับกัน ขอให้เราลองจินตนาการดูว่า หากท่านเหล่านี้ได้นั่งอยู่ในหน้าที่ที่ว่านั้น ปัญหาวัดพระธรรมกายที่ยืดเยื้อยาวนานอยู่นี้จะจบลงอย่างที่เป็นธรรมแก่ทุกฝ่ายมากที่สุดหรือไม่ คำตอบมีอยู่แล้วในใจเราทุกคน   บาร์โหนราคาถูก สมภาร พรมทาการทุ่มอย่างสุดชีวิตจิตใจคือสิงผิดปกติ เมื่อมีเรื่องผิดปกติ รัฐซึ่งในที่นี้คือมหาเถรสมาคมต้องตระหนัก การเอาเปรียบสามารถเกิดได้แม้ว่าคนที่ถูกเอาเปรียบจะยิ้มร่าเบิกบานหรือนํ้าตาซึมด้วยความปีติที่ได้ถูกเอาเปรียบ นี่คือหลักการที่รัฐจะต้องยึดเอาไวิให้มั่นแม้ว่ามหาเถรสมาคมจะเป็นองค์กรสำคัญในการดูแลพุทธศาสนาแบบของรัฐให้มั่นคงถาวรตลอดไปในเชิงหน้าที่ แต่สิงหนึ่งที่เราไม่อาจปฏิเสธได้ก็คือ หน้าที่ดังกล่าวนี้จะต้องมาพร้อมกับศรัทธาของประชาชนด้วย ที่ผ่านมานั้นมหาเถรสมาคมได้รับการวิพากษ์วิจารณ์จากคนในวงการว่าเป็นองค์กรที่แม้จะมีฃ้อดีตรงที่ใจกว้าง ยอมรับความแตกต่างทางความเชื่อดังที่กล่าวมาตอนต้น แต่ก็เป็นองค์กรที่มีปัญหาในตัวเองมากมาย กรณีวัดพระธรรมกายไดีให้ผลด้านดีประการหนึ่งแก่ลังคมไทยคือทำให้ประชาชนได้เห็นปัญหาที่หมักหมมมายาวนานของมหาเถรสมาคมนั้น การจัดการกับปัญหาวัดพระ  ไ'ธรรมกายนันคงไม่ยากเย็นอย่างนี หากว่ากรรมการมหาเถรสมาคมคือท่านพุทธทาส  บาร์โหนท่านปัญญานันทะ ท่านพระธรรมปิฎก หรือท่านเจ้าคุณพยอมเรื่องวัดพระธรรมกายเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับความรํ่ารวยและอำนาจเงิน (ซึ่งจะจริงหรือไม่ก็ยกไว้เป็นเรื่องหนึ่ง) ปัญหาประ๓ทนี้ผู้ที่จะเรียกศรัทธาในการแกไขจากประชาชนได้ ต้องเป็นผู้ที่ตลอดชีวิตได้แสดงให้เห็นแล้วว่าไม่ยึดติดในเรื่องเงินทอง ไม่ใช่พระเถระที่มียานพาหนะส่วนตัวคือรถยุโรปราคาแพงลิบลิ่วอย่างกรรมการมหาเถรสมาคมจำนวนหนึ่ง!เรื่องสุดท้ายที่ผู้เขียนอยากฝากให้ลังคมไทยคืดก็คือ พุทธศาสนานั้นพระ

 

บาร์โหนลดหน้าท้อง

Write a comment

Comments: 0